سوتي در سیتی

داستان از این قرار است که وزارت نفت تایید کرده که یک دکل نفتی در دوره ریاست جمهوری قبلی گم شده است و رسانه ها هم برداشته اند و تیتر زده اند : دکل ۷۸ میلیون دلاری گم شد, دکل کجا رفت, دکلم کو, تو دکل منو ندیدی؟درست صحبت کن خانواده نشسته،  مگر دکل پا دارد؟چه کسی دکلش را جابجا کرد؟ دکل دیدی ندیدی, دکلش دست کیست؟
ما به شدت رویه کنونی حاکم بر رسانه ها را محکوم می کنیم و شاید برای این منظور در روز روشن و در ملا عام اقدام به روزی خواری نماییم و دلواپسی خودمان را به این وسیله ابراز نماییم .این چه وضعش است که این صاحبان رسانه همه اش منتظرند یک چیزی از دولت قبل دستشان بیافتد و تو بوق نمایند و دستاورد های هشت ساله را یک شبه بر باد فنا بدهند. در تایید فرمایشات نگارنده همین دیروز آقای قالیباف هم گفتند:  نکند بگم بگم های دولت قبلی تبدیل شود به تقصیر قبلی ها بود تقصیر قبلی ها بود!
حالا گیریم یک دکل به ارتفاع این هوا گم شده باشد.  مگر شما تا به حال چیز گم نکرده اید ؟خب دکل هم چیز است و حق دارد گم شود و حق دارند گمش کنند. ما خودمان روزی هزار بار جوراب هایمان را گم می کنیم و به کمک عیال و همسایه ها آن هار باز می یابیم باور بفرمایید یکبار آنها را در یخچال و روی سطل ماست جاگذاشته بودیم .  حالا به قول معروف هرکه بامش بیش برفش بیشتر و اگر مقیاسی هم حساب کنیم یک دکل نفتی در حد جوراب ریاست جمهوری هم نیست و با ان سابقه ی شلختگی که از رییس جمهور وقت سراغ داریم احتمالا باید میان خرت و پرت هایشان گم شده باشد و اگر کمی حوصله به خرج دهند ان زیر میرها پیدایش می کنند.
 تازه ریس جمهور اگر رییس جمهور باشد( انهم رییس جمهور وقت ) باید نخبگی کند و خودش را برای مدیریت جهانی و المپیک آماده نماید، او چه کاری به دکل نفتی دارد. ایشان همیشه باید کار بزرگ داشته باشند و مرتب بروند کار بزرگشان را انجام دهد و برگردند و کارهای کوچک را برای مشاوران خود باقی بگذارند. حالا در این میان ممکن است رییس جمهور وقت دکلش را دست مشاورانش داده باشد و مشاوران دکل او را دست معاونان داده باشد، و معاونان دست کارمندان و همین طور دکل دست به دست شده باشد و الان معلوم نباشد دکل دست کیست. به هر روی دکل مثل پول نقد نبوده و به درد استفاده ی شخصی نمی خورد و شخص دکل گیرنده به زودی پسش خواهد داد. مگر این که شخص مذبور دکل را با چاه نفتش برداشته باشد که در این صورت چند سالی طول می کشد که نفت دوباره ملی شود و با شخص دکل گیرنده برخورد گردد اما به قول معروف دیر و زود داشته ولی سوخت و سوز ندارد.
حالا در این وسط عده ای که نخبه و تحصیل کرده نمی باشند و عمدتا به غرب متصل اند, از روی عوامی و خاکبرسری خود یک سری قضاوت های جاهلانه می نمایند و بازهم تقصیر را به گردن دولت های سابق می اندازند اما این جماعت باید بدانند تفاوت بنیادی دکل های نفتی و بچه ی آدمیزاد در اینجاست که بر خلاف بچه آدمیزاد، دکل های نفتی در صورت گم شدن نمی توانند به پلیس مراجعه نموده و به دنبال صاحاب خودشان بگردند و مثل بز می نشینند یکجا و زل می زنند به اسمان. حال بنده درک نمی کنم ریاست جمهوری وقت در این وسط چکاره است؟ بی شعوری یک دکل چه ربطی به یک رییس جمهور وقت دارد؟
علی ای حال ما همبستگی خود را با ریاست جمهوری وقت اعلام کرده، و پیشنهاد می دهیم یک واحد به اسم واحد بازیابی اقلام مفقود شده نهاد حفظ آثار ریس جمهوری وقت دایر شود، گفته باشیم امروز دکل گم شد فردا آبادان و خلیج فارس و میادین مشترک هم گم می شوند و باز یک عده میایند این وسط برای خودشیرینی و سیاه نمایی. همچنین از غرب می خواهیم اگر دکل نزد اوست با زبان خوش آن را پس بدهد، برای او زشت است، وگرنه مجبور می شویم دهانمان را باز نماییم