فی الواقع جمع دوستان حاذق و متخصص و همه چی بلدِ ما یک عدد دکتر داروساز کم داشت که الحمد لله مدتی این نقیصه برطرف و به قول معروف جنسمان جور گشته است. دوست مذبور با بقیه یک تفاوت جدی و اساسی دارد و اینکه از تمام امراض و دوا های عالم باخبر بوده و برای هر درد مرهمی سراغ دارد. لذا ما به ایشان رتبه ­ی اول را در میان دوستان فاب خود داده ایم. چرایش را هم در ذیل بیشتر توضیح می­دهیم.

   از شما چه پنهان ما که به طور مادر زادی مبلغ بسیاری محافظه کار بوده و از بس مرگ و میر فک و فامیل خویش و سرد و گرم روزگار چشیده ایم، سابقا همین که از تنظیم خارج می شدیم به طبیب مراجعه نموده و به این طریق جوانمرگ شدنمان را به تعویق می انداختیم، چرا که از قدیم وندیم گفته و موکد نموده اند  که پیشگیری بهتر از امورات کفن و دفن و خرج عذا و غذا وچتر شدن جماعت و اقبرا و خانه خراب گشتن بازماندگان و وام مضاربه و توقیف اموال و... می باشد. اما از آنجا که در این دوره و زمانه مجانی به آدم فحش هم نمی­ دهند و هر نوع پیشگیری بدون مایه ممکن نیست لذا یک سرماخوردگی ساده حداقل شانصد هزار تومان خرج روی دست آدم می گذارد. تا اینجا باید خوانندگان دارای هوش و ذکاوت کافی از اهمیت دوست اخیر ما خبر دار شده باشند و اصولا توضیح  دادن برای عده ی دیگر مصداق عینی تلاش برای فروکردن میخ آهنی در سنگ باشد و صرفه­ ی اقتصادی ندارد.

   دردسرتان ندهم، آخرین تجویز دوست گرمابه و گلستان اخیرمان دارویی موسوم به ستریزین جهت برطرف نمودن حساسیت گلوی بنده می­باشد، که داروی مورد بحث مقداری قابل توجهی خواب آور است به طوری که از تاریخ تجویز و مصرف دارو یعنی 28 اسفند 1389 نگارنده را در خواب خرگوشی فروبرده تاجایی که اصلا گردش فصول و فرارسیدن بهار و نغمه ­ی گنجشکان و سرود رود این حرف ها را به خاطر ندارد. لذا این قضیه را به فال نیک گرفته و حدس می زنیم سال پیش رو سالی پر از شکوفایی اقتصادی و موفقیت های کاری و تحصیلی و چه بسا ادامه­ ی زندگی مجردی و تنفس و این حرف ها باشد. نیز تا از این دیرتر نشده و هنوز تنور داغ است، سال نو را به همه ­ی عزیزان تبریک گفته امیدواریم با اجرای موفقیت آمیز سومین مرحله­ از طرح هدفمندی یارانه ها درسال جدید، عزیزان مورد بحث بروند برای خودشان کلی اجناس بی ربط از محل هدفمندی بخرند. زیاد هم جو گیر نشوند، حالا آمدند دو تا فشفشه هوا کردند و چارتا تیر و تخته آتش زدند قرار نیست آسمان به زمین بیاید، فردا روز از نو خواهد شد و روزی(نداشتن) از نو پس زیادشلوقش نکنید لطفا. از این همسایه ­ی عزیزمان هومر سیمپسون هم تقاضا می کنیم در سال جدید شیرینکاری، حرکات آکروباتیکی چیزی ازخودشان بروز دهند که مدتی است سوژه نداریم.

  پیشتر ها عادت داشتم مطالبی را در وبلاگم بگذارم که حرفی برای گفتن در آن وجود دارد، حال چه از لحاظ فرم چه از لحاظ محتوا (البته به نظر خود بنده) ، در انتخاب موضوع، شیوه­ی نگارش و ...سعی می کردم نهایت دقت را به خرج دهم. اما حالا کم تر سخت گیری می نمایم، بیشتر سعی می کنم احوالات روزانه­ ی خود را بنگارم، تا جایی که وبلاگ تقریبا به یک دفترچه ­ی خاطرات آنلاین بدل شده، البته شاید درستش هم این باشد، چرا که رایج است افراد اتفاقات روزمره ­ی زندگی شان را در آن بنویسند، اما هر چه هست برایم به  مکانی تبدیل شده برای گفتن هر آنچه دل تنگم می خواهد و اتفاقا تنها جایی که می­شود حرف زد و از کسی اجازه نگرفت و تا جای ممکن قاعده­ ی بازی هیچکس را نپذیرفت. هر زمان که در آن مطلبی می نویسم قدری آرامش می­گیرم، مثل این که آدم رازی را سالها توی دلش نگه داشته باشد و با بازگو کردن آن بار بزرگی از دوشش برداشته شود. شاید علتش این باشد که این تنها راه رساندن پیام (از یک کانال مشروع!) به یک مخاطب احتمالی است، کسی که شاید به این چیز ها بها بدهد و شاید هم نه.  مثل شلیک کردن تیری در تاریکی. با این که در تاریکی هیچ تیری به هیچ هدفی نخورده است. اما باز جای شکرش باقی  است، حالا کسی هم بخواند یا نه، به هر روی آدم حرفش را می زند و قدری سبک می شود. شاید این نوعی مسکن باشد بر یک درد، اما باز برپدراموات مُسکِن رحمت که حداقل لحظه را برای آدم نگه می­دارد. فردا هم خدا بزرگ است و مسکن ارزان و فراوان. حرف امروزم این است: " زمستان امسال هزار ساله بود، درخت افکن و مرگ آسا، و این آبادی تنها جایی بود که در آن درختان واقعی بودند، نه به سان آن بیدهای لرزان که به هر ساز باد هفت شبانه روز عربی می رقصیدند، نه مثل چناری که لانه ­ی هر کلاغ بی محل بود، و نه مانند آن کاج که زیر هر برفی سبز تر از بهار می نمود، درختان این آبادی سرما را ­فهمیدند، حال بهاری در راه باشد یا نه، چه سود که خاطره­­ ی سنبل و باد سبزینه­ ی درختان باشد، و ناله­ ی موزون مرغ مرثیه­ ی برگ ها، حالا تو هی سوت بزن یا بر پیکر مرده­ ی سروها سرود بهار بخوان "

  امروز 10 روزاز اطراق مان در شهر قهرمان پرور رشت می گذرد، کماکان پیگیر کارهای آموزشی خود هستیم، خوب است حداقل با سرعت لاک پشتی هم که شده دارد پیش می­ رود، اما دیگر طاقتمان طاق شده، از بس کاغذ بازی کردیم، پاراف بازی کردیم، نامه شماره کرده و امضا گرفتیم. در دانشکده یک خانم پیشکار هست که مسئول تحصیلات تکمیلی می­باشد، از بس لای چرخ همه چوب می اندازد  که بچه ها پیشگاو صدایش می­زنند، قول داده ایم تا قبل از فارغ التحصیلی مان _به منظورحل شدن درصد کثیری از مشکلات دنیای بشریت_ او را از پنجره به پایین پرت کنیم.

   چند روزی است که به دلیل یک مشکل آموزشی به رشت آمده ام، از مزایای بسیار خوب دانشگاه گیلان مهمانسرای اش است،  چرا که می توانی با شبی 4 تومن از یک جای به نسبت تر و تمیز و مهمتر از آن با اینترنت بی سیم برخوردار شوی.  در یک سویت از آخرین طبقه ی مهمانسرا تختی نصیبم شده ، تراسی هم دارد که میتوان از انجا تمام ساختمان های دانشگاه را دید، امروز تعطیل است و کارهای مان مانده است برای فردا، البته اگر رییس جمهور محترم در یک حرکت گازنبری دستور تعطیلی 3 روز آخر هفته را ندهد.